Music For Life van StuBru en het tragische busongeval te Sierre... Je zou het niet meteen verwachten, maar er zijn verbanden tussen beiden...

Eén natie. Eén hoger doel. Weten wat echt telt.
Eerst en vooral die enorme, zelden geziene en bij momenten zelfs ontroerende solidariteit. Plots weer even het Vier Musketiers-gevoel: "één voor allen, allen voor één". Of zoals Francesca Vanthielen gisteren in ReyersLaat heel even de politieke, meer bepaald communautaire toer opging: "Waal of Vlaming, we waren en zijn weer één land op zulke ogenblikken".

Plots zijn we één natie, delen we dezelfde gedachten en handelen we op dezelfde wijze: ingetogen, met respect, zichzelf (even) wegcijferend, beseffen dat er ergere dingen in het leven zijn. En plots circuleren weer spreukjes van Toon Hermans en andere grootmeesters in lach en traan, die ons wijzen op dat wat echt telt: liefde, genegenheid en vriendschap. Maar - en noem me nu gerust cynisch, dat maakt mij niet veel uit - wat blijft er binnen enkele dagen over van ons algeheel 'make love, no war'-gevoel? Bitter weinig, vrees ik.

De media... Erg veel bepalende factor...
Die foto's van de kindjes op de voorpagina? Dat was als eerbetoon, luidde het bij de geviseerde redacties die het aangedurfd hadden nog geen 24 uur later de slachtoffers een gezicht te geven. Er zijn nog zekerheden in het leven, dacht ik bij mezelf. Want is er nu al één ramp geweest waar het gedrag van één of meerdere journalisten niet in vraag werd gesteld? En vaak terecht hoor, daar niets van. Maar l'histoire se répète, zeg nu zelf.

Read the rest of this post »

Een kortetermijngeheugen dat we zelfs bij tragische, dramatische gebeurtenissen inzetten. En een torenhoog gebrek aan empathie. Twee eigenschappen van de mens, mezelf incluis, die ik steeds vaker waarneem.

Want ja ik beken: ons dochtertje Laura wordt zondag 1 jaar jong en tot voor een jaar terug, raakte kinderleed m'n emotionele grondvesten opvallend minder hard dan dat vandaag het geval is. Het was zoals al het andere nieuws dat je dagelijks overspoelde.

Geweld in Syrië, bomaanslag in Afghanistan, een corrupte wereldleider in Rusland, uit de pan swingende energieprijzen, zes weekenddoden in het verkeer, ... We worden immuum.

Zelfs zo erg dat we de dag nadien het intrieste nieuws van onze buurman twee huizen verderop al grotendeels 'geklasseerd' hebben. Het hoeft zelfs niet meer de ver van ons bed show te zijn, opdat het onze kouwe kleren nauwelijks zou raken, laat staan bijblijven.

Tot je plots bij de betreffende, geraakte groep hoort. Tot je één van hen bent, letterlijk of figuurlijk. Aan empathie dan geen gebrek. Dan niet. In dit geval luistert die immens grote groep naar de naam 'ouders'.

Read the rest of this post »

We zien elkaar om de paar maand. Vaker lukt ons niet. We willen dat wel, maar onze agenda's zijn niet flexi-compatibel genoeg, laat ik het zo noemen.

Vanmiddag was het weer zover. Een power-lunch. Wat dat is? Wel, in het besef dat je eigenlijk liever al je to do's stante pede over boord gooit en de rest van de dag in een passende bruine kroeg bij een Gouden Carolus doorboomt en -filosofeert over werkelijk alle dingen des levens, het - omdat het niet anders kan - moeten stellen met een uurtje tijd, hongerige maag en teveel gespreksonderwerpen. Een power-lunch dus.

Wij beginnen nooit met de 'hoe is 't'-vraag. Zo'n algemene dooddoener, bah. Neen, geef ons maar meteen in de eerste vijf minuten economie, religie of politiek. Of zoals de Nederlandse top-cabaretier Paul van Vliet in z'n sketch als Bram van de commune het zong: "Wham, recht voor z'n raap!"

We plannen dat ook niet hoor. Het gebeurt gewoon. We ontlokken bij elkaar de grootste toogfilosoof. Nog voor we die pasta met kip en pesto plus een Vedett (nadien moesten we nog werken en deze pils draagt een voor ons ego passende naam) besteld is, zitten we al in de knoop met 101 hamvragen.

Read the rest of this post »

De druk van alles tegelijk. En van alles perfect. Als jongelui zeiden we dat die nooit op onze schouders zou vallen. "Ons zullen ze niet hebben liggen! Nooit zullen we in die val trappen!" Omdat we sowieso lui waren maar dat niet wilden gezegd. Of omdat we, toen al goed overpeinsd, wel degelijk de gevarendriehoek mijlenver zagen aankomen. De beste dooddoener die we toen over onze lippen lieten rollen, klonk: "Wij zullen nooit ofte nimmer zoals onze ouders worden!"

Enkele jaren later bevinden we ons in een compleet andere wereld. Nadat die ene van Mars en die andere van Venus elkaar - wel of niet bewust van de consequenties, dat laat ik aan u over, lezer - het jawoord gaven, bouwen ze hun gezamenlijk leven uit. Een loopbaan. Want er moet brood op de plank. Een huis of appartement. Want zeg nu zelf, bij de mama blijven tot daaraan toe, maar bij welke mama dan en wanneer en voor hoe lang. En behou je elk je eigen hobby's? Dan doe je daarnaast best nog wel een of ander ook nog tezamen. En één of meerdere kinderen? En wat met tijd voor jezelf en tijd voor elkaar, affectie, sex of zoals sommigen dat plegen te noemen: lichaamsbeleving? (knipoog)

Read the rest of this post »

Ondernemers verdienen jouw steun. Niet je afgunst en -keuring. Zeker nu.

Een Facebook-contact bracht het weer allemaal naar boven. Puur toeval. Niet dat ze een andere mening toegedaan was, dat niet. Maar ze deed het thema weer bij me opborrelen. Zo van 'hé ja, daarover zou ik eens m'n ding neerpennen to whom it may concern en intussen vlogen er weer wat jaartjes voorbij en ik deed dat nog steeds niet'.

Hierbij dus...

Ik was in een vorig leven bediende. Bij diverse bedrijven van verschillende grootte en pluimage. In diverse functies, departementen zo je wil. In m'n huidig leven ben ik al lang genoeg zelfstandige om te kunnen stellen... dat ik onderhand een bloedhekel heb aan de talloze foute, halsstarrige ideeën die niet-zelfstandigen, werknemers dus, over zelfstandigen hebben. Een bloedhekel. Ja, haat.

Waarom? Ze zijn op foute informatie en pure onwetendheid gebaseerd. Ja allemaal, ja.

Let wel, wanneer we het over dat leeuwendeel van zelfstandigen hebben. Niet de groten der aarde, neen de werkmieren. De kleine zelfstandigen. Diegenen die ooit eens groot hopen te worden. Groeien volstaat. Groot hoeft niet eens, madam.

Read the rest of this post »

Enkele dagen geleden zag ik in m’n Facebook nieuwsoverzicht een P.R. & persverantwoordelijke aan het werk voor één van z’n klanten. In de door hem uitgestuurde berichten stonden steeds weer dezelfde schrijffouten. Tikfouten waren het niet, ze werden immers een 10-tal keer herhaald. Dat werd me teveel en prompt gooide ik op Facebook: “Sommige mensen hun spellingcorrector ligt overduidelijk op Palliatieve Zorgen”.

Ik noemde geen namen, bleef dus netjes, maar ik kon er niet bij. Iemand wiens job het is ‘het woord te voeren’ in naam van één of meerdere bedrijven die een tiental berichten met dezelfde fouten – zeg maar gerust spellingfouten, de persoon in kwestie wist duidelijk niet beter – de wereld uitstuurt en daarvoor betaald wordt… Toch kreeg ik constructief weerwoord op m’n Facebook status: “Ach zolang we elkaar maar begrijpen”.

Nee, daarmee ben ik het niet eens …

Read the rest of this post »

De slinger zwaait teveel door naar de andere zijde. 

Ik doe een oproep om meer onverdraagzaamheid. Dringend! Onze maatschappij kan er alleen maar beter van worden. Echt wel.

Onder het mom van politieke correctheid of de bescherming van zwakkere groepen en minderheden in onze samenleving, is de slinger de laatste jaren veel te ver naar de andere zijde gezwaaid. We overdrijven. Zodanig zelfs dat verdraagzaamheid stilaan al even fundamentalistisch en even fout wordt, als z'n voorganger: onverdraagzaamheid.

Rudy & de holebi's.
Beweer ik dat onverdraagzaamheid niet meer bestaat? Niet meer moet bevochten worden? Bijlange niet. Holebi's, Rudy De Leeuw, de leden van ons koningshuis, vrouwen, onze gekleurde medemens, de Franstaligen in de faciliteitengemeenten, Grieken, migranten, allemaal verdienen ze ons medeleven, onze steun en onze nietaflatende politieke correctheid. Absoluut.

Read the rest of this post »

Een grote sportman. M'n vrouw en ik bewonderden hem al lang voor we hem persoonlijk leerden kennen. Ging al naar de Olympische Spelen voor ons land. In zijn sport door velen gerespecteerd. Hij mijdt de schijnwerpers en kijkt raar op bij complimenten. Anderhalf jaar lang heb ik intensief voor en met hem gewerkt. Samen met en onder 'supervisie' van zijn tedere en immer vriendelijke zus, zijn allergrootste en meest trouwe supporter, verzorgde ik z'n online communicatie. Want dat is nu eenmaal 'mijn sport': communicatie.

Door omstandigheden in het laatste half jaar viel de samenwerking wat stil. Niet dat er iets scheelde. Maar om te beginnen staat z'n communicatie intussen stevig op eigen benen. Het verhaal loopt, ook zonder onze inbreng. Dankzij z'n zus, laat dat wel wezen. Want hem ontbreekt het aan tijd - en zin. Net als het merendeel van z'n collega's: veel liever bezig met de essentie, hun topsport. En door drukte in zijn en in mijn agenda, verwaterde het contact.

Maar m'n bewondering voor z'n volharding en bescheidenheid zal me steeds bijblijven. Verre van een 'homme arrivé'.

Wat ik met die term bedoel?

Ach, we kennen ze allemaal. Hebben er één of meerderen in onze kennissenkring. 'Arrivé'kes'...

Read the rest of this post »

Bekende Vlamingen... BV's... Ik moet er niet van hebben noch weten. En dan vooral showbizz-BV's, om dan nog te zwijgen over 'accidental' BV's zoals een Lesley-Ann Poeppe - nee da's geen typfout - en een burgemeester van Aalst - die evengoed dezelfde achternaam zou kunnen dragen met gepaste trots, maar dat geheel terzijde.

Echt of gespeeld dom?
De meeste onder hen doen me denken aan dat meisje in de klas waarvan iedereen zich afvroeg: "doet die zich dom voor, of is ze het ook echt?". Neem nu eerdergenoemde burgermoeder, de genaamde Ilse Uyttersprot. In de volksverheffende krant 'Het Laatste Nieuws' liet ze enkele dagen geleden, terugblikkend op het voorbije jaar, noteren 'dat ze vroeger al erg op haar hoede was, maar nu beseft dat privacy nauwelijks nog bestaat' - of zoiets. Letterlijk herinner ik me de kop van het naar Mensa-niveau neigend interview niet meer.

Wij zijn randdebielen... Of toch niet?
Wablieft? Pardon, excuseer? Iemand die onder de blote hemel bij daglicht 'ne numéro' staat te doen en neen niet in een klein steegje maar wel - kwestie zichtbaarheid - hoog op een toren, komt me vertellen dat ze in 't verleden al erg op haar hoede was aangaande .. privacy? You must be joking... Dom dus. Ofwel neemt ze mij en bij uitbreiding alle andere vluchtig doorbladerende, verticaal scannende lezers van HLN voor randdebielen en doet ze zich dus dom voor. Ik weet niet wat het ergste van beiden is.

Read the rest of this post »

Zonet gooide ik op Twitter volgende : "Ik weet niet hoe 't met jullie zit. Maar al die mails, hoe origineel ook, met eindejaarswensen in... Ik delete ze meteen."

Eén van m’n meer dierbare contacten op Twitter, reageerde ietwat verbaasd. Hij vroeg me of het wel zo verstandig was dat ‘out loud’ te stellen. En trouwens, " ’t gaat toch om de geste, niet?" verdedigde hij al die arme drommels die de voorbije dagen mijn inbox – en ongetwijfeld ook de uwe – met eindejaarswensen via mail volpropten.

Een begrijpelijke reactie. Een lovenswaardige poging ook, om me op andere gedachten te brengen. Geef ik toe. En toch blijf ik bij m’n standpunt, met het risico door velen nu als ‘verzuurde mens’ gecategoriseerd te worden.

Dus sta me toe dat ik het even toelicht…

Read the rest of this post »